Het sociëteitsgebouw De Vereeniging bleek aan het begin van de twintigste eeuw tekort te schieten als accommodatie voor (klassieke) concerten, terwijl het nog maar pas in 1882 was geopend.

De organisatoren, de bestuurders van de Kunstvereeniging, wendden zich tot de gemeente met
het verzoek mee te werken aan de stichting van een nieuw concertgebouw. Na het nodige politieke gekrakeel gaf de gemeente een positief advies en werd in 1914
de NV Concertgebouw De Vereeniging opgericht. Op 21 maart van dat jaar kreeg Oscar Leeuw de opdracht het bestaande gebouw af te breken en een nieuw concertgebouw op te richten, een gebouw dat bovendien voor meerdere doeleinden geschikt moest zijn, zoals toneel, opera, maar ook feesten. Op zaterdag 6 februari 1915 was de opening een feit en was Nijmegen een akoestisch meer dan uitstekende concertzaal en een kleine concertzaal rijker. In de loop der jaren hebben er verschillende, met name interne, verbouwingen plaatsgevonden aan het prachtige, neoclassicistische gebouw. De laatste keer gebeurde dit in de jaren 1999-2000. Oogmerk bij deze laatste verbouwing was het weer in de oude luister herstellen van de oorspronkelijke kleine concertzaal met wandschilderingen van Henri Leeuw jr. en Huib Luns. Bovendien werd tussen de twee torens, bovenop het oorspronkelijke restaurant, een nieuwe foyerruimte gebouwd.

Over met name de architectuur en vroege geschiedenis van De Vereeniging valt veel meer te lezen in het helaas uitverkochte boek 'Tussen Apollo en Bacchus, Vijfenzeventig jaar Concertgebouw De Vereeniging' door Joyce Kiliaan & Willem-Jan Pantus.